Pierwsze wzmianki o położonych na wschód od Wińska Głębowicach pochodzą z 1369 roku. W tej malowniczej wsi podziwiać można zespół poklasztorny, którego historia sięga XVII wieku. Wtedy to alzacki pułkownik armii cesarskiej - Johann Adam de Garnier, uhonorowany za waleczność w Wojnie Trzydziestoletniej tytułem barona, ufundował karmelitom klasztor i wspaniały barokowy kościół p.w. św. Eliasza (obecnie p.w. Matki Bożej Szkaplerznej). Jak mówią źródła historyczne, 23 sierpnia 1676 r. został wmurowany kamień węgielny pod budowę kościoła i klasztoru w Głębowicach. Sam baron Garnier osiadł tu przed śmiercią wstępując do zakonu Karmelitów. Zmarł jako prosty zakonnik, którego pochowano w krypcie kościoła w Głębowicach. Likwidacja klasztoru Karmelitów nastąpiła w listopadzie 1810 roku na mocy edyktu Fryderyka Wilhelma III, który ogłosił sekularyzację klasztorów. Do tego momentu w klasztornej bibliotece zgromadzono blisko 2,5 tys. tomów ksiąg liturgicznych, śpiewników, rozpraw teologicznych, a nawet rzadkich druków świeckich klasyków greckich i rzymskich. Księgozbiór był gromadzony na potrzeby zarówno samych zakonników, jak i uczniów umieszczonych w klasztorze. W 1996 roku grupa antropologów uporządkowała wszystkie trumny znajdujące się z w krypcie kościoła, w tym trumnę ze szczątkami Jana Adama de Garniera. Obecnie, od kilku lat trwa gruntowna renowacja całego zespołu poklasztornego.
Między Głębowicami a Trzcinicą Wołowską Karmelici wznieśli 14 kapliczek, z których do dziś przetrwało tylko 7. Wraz z malowniczą kapliczką końcową Matki Bożej Bolesnej, na górce w Trzcinicy, stanowiły Drogę Krzyżową. W 2001 roku minęło równe 300 lat od utworzenia trzcinickiej kaplicy. Godny zwiedzenia jest w Głębowicach park podworski z ruinami pałacu szlacheckiego, domem ogrodnika z oranżerią oraz przepięknymi drzewami pomnikowymi (aż 335 okazów), np. dębami szypułkowymi, (największy 6,70 m. obwodu), skrzydłorzechami kaukaskimi, klonami, jesionami i innymi 74 gatunkami drzew i krzewów.